sobota, 11. julij 2015

Mucha

Mucha w herbacie
po dziurki w nosie
ma własnych kłopotów,

a śliwka w kompocie
nie myśl o obiedzie.

petek, 10. julij 2015

Ciche niedziele mojego dzieciństwa

Ciche niedziele moje dzieciństwa
mają kolor pedantycznej bieli urozmaiconej tęczą szarości
mają dźwięk autystycznej ciszy w słuchawkach przywiezionych z Hamburga
mają smak pomidorówki z chili podanej w dizajnerskim zestawie
w czasie gdy w kraju panowała estetyka frytek i hamburgera
mają woń środków do sprzątania
mają dotyk kłujących swetrów na skandynawską modłę.

W poniedziałki zaś wspinałam się po drzewach i tarzałam w błocie.

sreda, 8. julij 2015

Torebka


Nie wszystkie emocjonujące historię z życia nadają się na fikcję. Niektóre wydają się zbyt nieprawdopodobne. Ta akurat jest zbyt mizoandryczna.

Torebka
Ani śladu Bartka. Kasia przez kilka godzin krążyła między tańczącymi znajomymi i nieznajomymi z mniej lub bardziej udawanych uśmiechem i nadzieją, że lada chwila zobaczy w tłumie sylwetkę chłopaka. Często przemieszczała się między poszczególnymi poziomami nocnego klubu, aby uniknąć przypadkowego mignięcia. Specjalnie dla niego pierwszy raz nałożyła na wyjście do klubu sukienkę – małą czarną i buty na obcasie, jej ulubione fioletowe czółenka. Włosy ujarzmiła sporą ilością lakieru i wystylizowała na lat 40. O trzeciej zrozumiała, że Bartek, mimo obietnicy już się nie zjawi. Pomyślała, że to dosyć banalna historia.
Pożegnała się z solenizantką i ruszyła szukać kumpla mieszkającego piętro niżej, z którym zawsze wracali z imprez do domu razem. Dostrzegła go w półmroku podwórza. Adam nie zauważył jej zdecydowanie zajęty filigranową blondynką, z którą flirtował cały wieczór. Na palcach wycofała się do środka. Spojrzała na zegarek. 3.10. Jeżeli wyjdzie teraz powinna zdążyć na nocny. Praga w tym okresie była rozkopana, przygotowywała się na mistrzostwa Europy w piłce nożnej. Trwały też prace na budową drugiej linii metra. Najbliższy przystanek skasowano. Spacer wolniejszy krokiem na następny znajdujący się na Ząbkowskiej zajmował w tamtym okresie około pół godziny.
Kolejka w szatni była raczej skromna. Stanęła za dziewczyną z tlenionymi, tapirowanymi włosami w sukience stylizowanej na porwaną. Może jednak lepiej tym razem wziąć taksówkę. Pomyślała spoglądając na czarne rajstopy w delikatny kraciasty wzór zakrywające jej całkiem niezłe nogi. Poczuła na sobie spojrzenie. Instynktownie się odwróciła.
–  Cześć. Już wychodzisz?– To Jacek, bądź Janek. Kolega z roku Agnieszki. Rozmawiali chwileczkę przy barze.
–    Tak jestem, trochę zmęczona.– odpowiedziała Anka wyjmując numerek z portfela. Kontem oka sprawdziła jego zawartość. Mocno uszczuplił się tego wieczoru.
–    Jak wracasz?
–   Mieszkam na Grochowie. Zwykle wracam nocnymi, ale dzisiaj chyba wezmę taksę.
Magda nałożyła na siebie szary pikowany płaszcz kupiony na ciuchach. Świetne na krycie na późno jesienne wieczory.
Wyszli na zewnątrz. Adama z blondynką już nie było. Minęli bramę i dotarli do postoju taksówek. Spojrzała na swojego towarzysza. Był to jeden ze zbyt wysokich piegowatych  rudzielców, który poruszał się z gracją mańkuta o dwóch parach prawych kończyna.
– Jak wracasz?
– Mieszkam koło przystanku na Ząbkowskiej. Idę pieszo
Spojrzała na rząd taksówek, potem zerknęła na zegarek. 03.20. A co tam, przyda się jej jakieś towarzystwo. Obejdzie się też bez nocnego przeszukiwania szuflad, kieszeni spodni i znoszenia kasy taksówkarzowi. Musi w końcu ogarnąć sprawę z kartą w banku.
– Wiesz, co przejdę się z tobą.
Rozmawiali na początku o studiach. Potem trochę o najnowszym filmie Jarmuscha. Stopniowo rozmowa zaczęła się przeradzać w monolog. Minuty i kroki zaczęły się wydłużać. Kasi przypomniał się cytat z Tuwima. Mężczyzna zazwyczaj pozostaje bardzo długo pod wrażeniem, jakie zrobił na kobiecie. W końcu dotarli do skrzyżowania Kijowskiej z Ząbkowską, stanęli przed wejściem do przejścia podziemnego. Jacek, bądź Janek objął ją niespodziewanie w pasie i przycisnął do wejścia baru mlecznego.
–  To, co idziemy do mnie? –  chwycił ją mocniej i próbował pocałować w usta. Magda zrobiła unik. Trafił ją w szyję. Wyrwała się z jego uścisku, wyprostowała i zdzieliła chłopaka po dłoniach.
–   Co ty, do kurwa nędzy sobie wyobrażasz?! Łapy przy sobie!
–    Ale jak to? – niemrawo wymamrał – Przecież sama chciałaś.
–   Ej, czy już się nie odprowadza dziewczyn, tak po prostu, bez żadnego podtekstu?!
–    Głupia cipa – rzucił z lekką rozpaczą w głosie. Jego twarz nabrała koloru intensywnej czerwieni. Na czole, tuż na prawym okiem zaczęła pulsować żyłka. W tym momencie w oddali zza jego plecami przemknęły dwa autobusy.
Kasia bez słowa szybkim krokiem, który w przejściu podziemnym przemienił się w bieg, ruszyła na przystanek. Dobiegła w momencie, kiedy drugi autobus odjeżdżał właśnie z przystanku. Zamachała jeszcze w boczne lusterko. Kierowca się nie zatrzymał.
Dziewczyna przez chwilę tępo obserwowała odjeżdżające autobusy. Jej podejrzenia potwierdził rozkład jazdy. Następny miał przyjechać dopiero za godzinę. Nie ma sensu wracać. Chwila, pomyślała, przecież autobusy jeszcze dalej kluczą po Pradze w okolicach Dworca Wschodnie, po czym wracają na Ząbkowską koło wiaduktu. Jest jeszcze szansa złapania, jeżeli się tylko pośpieszy.
Plan się nie powiódł. Zziajana dotarła na przystanek, gdy nocny ginął w mroku wiaduktu dzielącego Pragę na północ i południe. Rozejrzała się wokół. Wiadukt, niestrzeżony parking, ulica, po której przemykają rozpędzone auta. Ani żywej duszy. Zrobiło jej się odrobinę nieswojo. Podeszła do krawężnika i chwilę próbowała złapać taksę. Bez rezultatu. Nieliczne taksówki przejeżdżały obojętnie śpiesząc się do czekających klientów.
Ze świadomością braku większego sensu w swoim działaniu postanowiła ponownie sprawdzić rozkład. Gdy w gablotce wzrokiem szukała właściwego rzędu cyferek poczuła, jak torebka zsuwa się nieco nienaturalnie szybko z ramienia. Obróciła się w prawo. Kątem okiem dostrzegła chłopaka, który wprawiła ją w ruch. Pasek torebki zdążyła chwycić w ostatnim momencie, gdy znajdował się już na wysokości dłoni. Rozpoczął się pojedynek. Każdy nieustępliwie ciągnął swoją część torebki. Szast. Pram. Bum. Kasia upadła z paskiem w ręku na zimny chodnik. Oszołomiona podniosła szybko się podniosła i zaczęła bezradnie obserwować jak sylwetka złodzieja przemyka między samochodami stojącymi na parkingu, a potem znika w rozpoczynającej się ulicy Zamoyskiego. Spojrzała na pasek i pomyślała o zawartości torebki. Złotym trio. Telefonie, dokumentach i kluczach do domu. Legitymacja studencka. W jej głowie pojawiła się kwaśna mina pani Grażynki wywołana petenckim wtargnięciem do dziekanatu z podaniem o wydanie duplikatu. Była to jej ostatnia wyraźna myśli. Później wszystko zaczęło dziać się samoistnie, bez jej woli, jakby świadomość opuściła ciało i kierowała nim jakaś zewnętrzna siła.