Nie wszystkie emocjonujące historię z życia nadają
się na fikcję. Niektóre wydają się zbyt nieprawdopodobne. Ta akurat jest zbyt
mizoandryczna.
Torebka
Ani śladu Bartka. Kasia przez kilka godzin krążyła
między tańczącymi znajomymi i nieznajomymi z mniej lub bardziej udawanych
uśmiechem i nadzieją, że lada chwila zobaczy w tłumie sylwetkę chłopaka. Często
przemieszczała się między poszczególnymi poziomami nocnego klubu, aby uniknąć
przypadkowego mignięcia. Specjalnie dla niego pierwszy raz nałożyła na wyjście
do klubu sukienkę – małą czarną i buty na obcasie, jej ulubione fioletowe
czółenka. Włosy ujarzmiła sporą ilością lakieru i wystylizowała na lat 40. O
trzeciej zrozumiała, że Bartek, mimo obietnicy już się nie zjawi. Pomyślała, że
to dosyć banalna historia.
Pożegnała się z solenizantką i ruszyła szukać
kumpla mieszkającego piętro niżej, z którym zawsze wracali z imprez do domu
razem. Dostrzegła go w półmroku podwórza. Adam nie zauważył jej
zdecydowanie zajęty filigranową blondynką, z którą flirtował cały wieczór.
Na palcach wycofała się do środka. Spojrzała na zegarek. 3.10. Jeżeli wyjdzie
teraz powinna zdążyć na nocny. Praga w tym okresie była rozkopana, przygotowywała
się na mistrzostwa Europy w piłce nożnej. Trwały też prace na budową drugiej
linii metra. Najbliższy przystanek skasowano. Spacer wolniejszy krokiem na następny
znajdujący się na Ząbkowskiej zajmował w tamtym okresie około pół godziny.
Kolejka w szatni była raczej skromna. Stanęła za
dziewczyną z tlenionymi, tapirowanymi włosami w sukience stylizowanej na
porwaną. Może jednak lepiej tym razem wziąć taksówkę. Pomyślała spoglądając na
czarne rajstopy w delikatny kraciasty wzór zakrywające jej całkiem niezłe nogi.
Poczuła na sobie spojrzenie. Instynktownie się odwróciła.
–
Cześć.
Już wychodzisz?– To Jacek, bądź Janek. Kolega z roku Agnieszki. Rozmawiali
chwileczkę przy barze.
–
Tak jestem, trochę zmęczona.– odpowiedziała Anka wyjmując
numerek z portfela. Kontem oka sprawdziła jego zawartość. Mocno uszczuplił się
tego wieczoru.
–
Jak wracasz?
–
Mieszkam
na Grochowie. Zwykle wracam nocnymi, ale dzisiaj chyba wezmę taksę.
Magda nałożyła na siebie szary pikowany płaszcz kupiony na ciuchach. Świetne
na krycie na późno jesienne wieczory.
Wyszli na zewnątrz. Adama z blondynką już nie było.
Minęli bramę i dotarli do postoju taksówek. Spojrzała na swojego towarzysza.
Był to jeden ze zbyt wysokich piegowatych rudzielców, który poruszał się
z gracją mańkuta o dwóch parach prawych kończyna.
– Jak
wracasz?
– Mieszkam
koło przystanku na Ząbkowskiej. Idę pieszo
Spojrzała na rząd taksówek, potem zerknęła na
zegarek. 03.20. A co tam, przyda się jej jakieś towarzystwo. Obejdzie się też
bez nocnego przeszukiwania szuflad, kieszeni spodni i znoszenia kasy taksówkarzowi.
Musi w końcu ogarnąć sprawę z kartą w banku.
– Wiesz,
co przejdę się z tobą.
Rozmawiali na początku o studiach. Potem trochę o
najnowszym filmie Jarmuscha. Stopniowo rozmowa zaczęła się przeradzać w
monolog. Minuty i kroki zaczęły się wydłużać. Kasi przypomniał się cytat z
Tuwima. Mężczyzna zazwyczaj pozostaje bardzo długo pod wrażeniem, jakie
zrobił na kobiecie. W końcu dotarli do skrzyżowania Kijowskiej z
Ząbkowską, stanęli przed wejściem do przejścia podziemnego. Jacek, bądź Janek
objął ją niespodziewanie w pasie i przycisnął do wejścia baru mlecznego.
–
To,
co idziemy do mnie? –
chwycił
ją mocniej i próbował pocałować w usta. Magda zrobiła unik. Trafił ją w szyję.
Wyrwała się z jego uścisku, wyprostowała i zdzieliła chłopaka po dłoniach.
–
Co ty, do kurwa nędzy sobie wyobrażasz?! Łapy przy sobie!
–
Ale jak to? – niemrawo wymamrał – Przecież sama chciałaś.
–
Ej,
czy już się nie odprowadza dziewczyn, tak po prostu, bez żadnego podtekstu?!
–
Głupia
cipa – rzucił z lekką rozpaczą w głosie. Jego twarz nabrała koloru intensywnej czerwieni.
Na czole, tuż na prawym okiem zaczęła pulsować żyłka. W tym momencie w oddali
zza jego plecami przemknęły dwa autobusy.
Kasia bez słowa szybkim krokiem, który w przejściu
podziemnym przemienił się w bieg, ruszyła na przystanek. Dobiegła w momencie,
kiedy drugi autobus odjeżdżał właśnie z przystanku. Zamachała jeszcze w boczne
lusterko. Kierowca się nie zatrzymał.
Dziewczyna przez chwilę tępo obserwowała
odjeżdżające autobusy. Jej podejrzenia potwierdził rozkład jazdy. Następny miał
przyjechać dopiero za godzinę. Nie ma sensu wracać. Chwila, pomyślała, przecież
autobusy jeszcze dalej kluczą po Pradze w okolicach Dworca Wschodnie, po czym
wracają na Ząbkowską koło wiaduktu. Jest jeszcze szansa złapania, jeżeli się tylko
pośpieszy.
Plan się nie powiódł. Zziajana dotarła na
przystanek, gdy nocny ginął w mroku wiaduktu dzielącego Pragę na północ i
południe. Rozejrzała się wokół. Wiadukt, niestrzeżony parking, ulica, po której
przemykają rozpędzone auta. Ani żywej duszy. Zrobiło jej się odrobinę nieswojo.
Podeszła do krawężnika i chwilę próbowała złapać taksę. Bez rezultatu.
Nieliczne taksówki przejeżdżały obojętnie śpiesząc się do czekających klientów.
Ze świadomością braku większego sensu w swoim
działaniu postanowiła ponownie sprawdzić rozkład. Gdy w gablotce wzrokiem
szukała właściwego rzędu cyferek poczuła, jak torebka zsuwa się nieco nienaturalnie
szybko z ramienia. Obróciła się w prawo. Kątem okiem dostrzegła chłopaka, który
wprawiła ją w ruch. Pasek torebki zdążyła chwycić w ostatnim momencie, gdy
znajdował się już na wysokości dłoni. Rozpoczął się pojedynek. Każdy
nieustępliwie ciągnął swoją część torebki. Szast. Pram. Bum. Kasia upadła z
paskiem w ręku na zimny chodnik. Oszołomiona podniosła szybko się podniosła i
zaczęła bezradnie obserwować jak sylwetka złodzieja przemyka między samochodami
stojącymi na parkingu, a potem znika w rozpoczynającej się ulicy Zamoyskiego.
Spojrzała na pasek i pomyślała o zawartości torebki. Złotym trio. Telefonie,
dokumentach i kluczach do domu. Legitymacja studencka. W jej głowie pojawiła
się kwaśna mina pani Grażynki wywołana petenckim wtargnięciem do dziekanatu z
podaniem o wydanie duplikatu. Była to jej ostatnia wyraźna myśli. Później
wszystko zaczęło dziać się samoistnie, bez jej woli, jakby świadomość opuściła
ciało i kierowała nim jakaś zewnętrzna siła.