Jutro dzisiaj będzie wczoraj
To Tam
sobota, 11. februar 2017
sobota, 20. avgust 2016
Ćma
Jak ćma kręcę się natrętnie
w pobliżu od miesięcy już.
Skrzydełka obolałe ustają,
blask trawi nadpaloną dumę.
W żyłach czuję jak burzy się krew,
próbuję przemienić ją w wodę,
niezdarnie,
sztuka nie udaję się.
Zostaje czekanie na cud.
Przysiadłam w próżni,
I powłóczyście obserwuję.
Oj, litości mniej!
w pobliżu od miesięcy już.
Skrzydełka obolałe ustają,
blask trawi nadpaloną dumę.
W żyłach czuję jak burzy się krew,
próbuję przemienić ją w wodę,
niezdarnie,
sztuka nie udaję się.
Zostaje czekanie na cud.
Przysiadłam w próżni,
I powłóczyście obserwuję.
Oj, litości mniej!
nedelja, 24. april 2016
***
Złe myśli krążą mi dzisiaj po głowie,
chcę je z siebie wyrzucić,
jednak sorry nie mogę.
Język grzęźnie i błądzi
zupełnie bez celu.
Słowa potykają się w końcu
wywracając się
w próżni o uszy
na nie głuchego.
Większość uszu nie słyszy,
czego nie chce zobaczyć.
Co w cale mnie nie dziwi,
a już chyba nie smuci.
chcę je z siebie wyrzucić,
jednak sorry nie mogę.
Język grzęźnie i błądzi
zupełnie bez celu.
Słowa potykają się w końcu
wywracając się
w próżni o uszy
na nie głuchego.
Większość uszu nie słyszy,
czego nie chce zobaczyć.
Co w cale mnie nie dziwi,
a już chyba nie smuci.
sobota, 11. julij 2015
Mucha
Mucha w herbacie
po dziurki w nosie
ma własnych kłopotów,
a śliwka w kompocie
nie myśl o obiedzie.
po dziurki w nosie
ma własnych kłopotów,
a śliwka w kompocie
nie myśl o obiedzie.
petek, 10. julij 2015
Ciche niedziele mojego dzieciństwa
Ciche niedziele moje dzieciństwa
mają kolor pedantycznej bieli urozmaiconej tęczą szarości
mają dźwięk autystycznej ciszy w słuchawkach przywiezionych z Hamburga
mają smak pomidorówki z chili podanej w dizajnerskim zestawie
w czasie gdy w kraju panowała estetyka frytek i hamburgera
mają woń środków do sprzątania
mają dotyk kłujących swetrów na skandynawską modłę.
W poniedziałki zaś wspinałam się po drzewach i tarzałam w błocie.
mają kolor pedantycznej bieli urozmaiconej tęczą szarości
mają dźwięk autystycznej ciszy w słuchawkach przywiezionych z Hamburga
mają smak pomidorówki z chili podanej w dizajnerskim zestawie
w czasie gdy w kraju panowała estetyka frytek i hamburgera
mają woń środków do sprzątania
mają dotyk kłujących swetrów na skandynawską modłę.
W poniedziałki zaś wspinałam się po drzewach i tarzałam w błocie.
sreda, 8. julij 2015
Torebka
Nie wszystkie emocjonujące historię z życia nadają
się na fikcję. Niektóre wydają się zbyt nieprawdopodobne. Ta akurat jest zbyt
mizoandryczna.
Torebka
Ani śladu Bartka. Kasia przez kilka godzin krążyła
między tańczącymi znajomymi i nieznajomymi z mniej lub bardziej udawanych
uśmiechem i nadzieją, że lada chwila zobaczy w tłumie sylwetkę chłopaka. Często
przemieszczała się między poszczególnymi poziomami nocnego klubu, aby uniknąć
przypadkowego mignięcia. Specjalnie dla niego pierwszy raz nałożyła na wyjście
do klubu sukienkę – małą czarną i buty na obcasie, jej ulubione fioletowe
czółenka. Włosy ujarzmiła sporą ilością lakieru i wystylizowała na lat 40. O
trzeciej zrozumiała, że Bartek, mimo obietnicy już się nie zjawi. Pomyślała, że
to dosyć banalna historia.
Pożegnała się z solenizantką i ruszyła szukać
kumpla mieszkającego piętro niżej, z którym zawsze wracali z imprez do domu
razem. Dostrzegła go w półmroku podwórza. Adam nie zauważył jej
zdecydowanie zajęty filigranową blondynką, z którą flirtował cały wieczór.
Na palcach wycofała się do środka. Spojrzała na zegarek. 3.10. Jeżeli wyjdzie
teraz powinna zdążyć na nocny. Praga w tym okresie była rozkopana, przygotowywała
się na mistrzostwa Europy w piłce nożnej. Trwały też prace na budową drugiej
linii metra. Najbliższy przystanek skasowano. Spacer wolniejszy krokiem na następny
znajdujący się na Ząbkowskiej zajmował w tamtym okresie około pół godziny.
Kolejka w szatni była raczej skromna. Stanęła za
dziewczyną z tlenionymi, tapirowanymi włosami w sukience stylizowanej na
porwaną. Może jednak lepiej tym razem wziąć taksówkę. Pomyślała spoglądając na
czarne rajstopy w delikatny kraciasty wzór zakrywające jej całkiem niezłe nogi.
Poczuła na sobie spojrzenie. Instynktownie się odwróciła.
– Cześć.
Już wychodzisz?– To Jacek, bądź Janek. Kolega z roku Agnieszki. Rozmawiali
chwileczkę przy barze.– Tak jestem, trochę zmęczona.– odpowiedziała Anka wyjmując numerek z portfela. Kontem oka sprawdziła jego zawartość. Mocno uszczuplił się tego wieczoru.
– Jak wracasz?
– Mieszkam na Grochowie. Zwykle wracam nocnymi, ale dzisiaj chyba wezmę taksę.
Magda nałożyła na siebie szary pikowany płaszcz kupiony na ciuchach. Świetne na krycie na późno jesienne wieczory.
Wyszli na zewnątrz. Adama z blondynką już nie było.
Minęli bramę i dotarli do postoju taksówek. Spojrzała na swojego towarzysza.
Był to jeden ze zbyt wysokich piegowatych rudzielców, który poruszał się
z gracją mańkuta o dwóch parach prawych kończyna.
– Jak
wracasz?
– Mieszkam
koło przystanku na Ząbkowskiej. Idę pieszo
Spojrzała na rząd taksówek, potem zerknęła na
zegarek. 03.20. A co tam, przyda się jej jakieś towarzystwo. Obejdzie się też
bez nocnego przeszukiwania szuflad, kieszeni spodni i znoszenia kasy taksówkarzowi.
Musi w końcu ogarnąć sprawę z kartą w banku.
– Wiesz,
co przejdę się z tobą.
Rozmawiali na początku o studiach. Potem trochę o
najnowszym filmie Jarmuscha. Stopniowo rozmowa zaczęła się przeradzać w
monolog. Minuty i kroki zaczęły się wydłużać. Kasi przypomniał się cytat z
Tuwima. Mężczyzna zazwyczaj pozostaje bardzo długo pod wrażeniem, jakie
zrobił na kobiecie. W końcu dotarli do skrzyżowania Kijowskiej z
Ząbkowską, stanęli przed wejściem do przejścia podziemnego. Jacek, bądź Janek
objął ją niespodziewanie w pasie i przycisnął do wejścia baru mlecznego.
– To,
co idziemy do mnie? – chwycił
ją mocniej i próbował pocałować w usta. Magda zrobiła unik. Trafił ją w szyję.
Wyrwała się z jego uścisku, wyprostowała i zdzieliła chłopaka po dłoniach.– Co ty, do kurwa nędzy sobie wyobrażasz?! Łapy przy sobie!
– Ale jak to? – niemrawo wymamrał – Przecież sama chciałaś.
– Ej, czy już się nie odprowadza dziewczyn, tak po prostu, bez żadnego podtekstu?!
– Głupia cipa – rzucił z lekką rozpaczą w głosie. Jego twarz nabrała koloru intensywnej czerwieni. Na czole, tuż na prawym okiem zaczęła pulsować żyłka. W tym momencie w oddali zza jego plecami przemknęły dwa autobusy.
Kasia bez słowa szybkim krokiem, który w przejściu
podziemnym przemienił się w bieg, ruszyła na przystanek. Dobiegła w momencie,
kiedy drugi autobus odjeżdżał właśnie z przystanku. Zamachała jeszcze w boczne
lusterko. Kierowca się nie zatrzymał.
Dziewczyna przez chwilę tępo obserwowała
odjeżdżające autobusy. Jej podejrzenia potwierdził rozkład jazdy. Następny miał
przyjechać dopiero za godzinę. Nie ma sensu wracać. Chwila, pomyślała, przecież
autobusy jeszcze dalej kluczą po Pradze w okolicach Dworca Wschodnie, po czym
wracają na Ząbkowską koło wiaduktu. Jest jeszcze szansa złapania, jeżeli się tylko
pośpieszy.
Plan się nie powiódł. Zziajana dotarła na
przystanek, gdy nocny ginął w mroku wiaduktu dzielącego Pragę na północ i
południe. Rozejrzała się wokół. Wiadukt, niestrzeżony parking, ulica, po której
przemykają rozpędzone auta. Ani żywej duszy. Zrobiło jej się odrobinę nieswojo.
Podeszła do krawężnika i chwilę próbowała złapać taksę. Bez rezultatu.
Nieliczne taksówki przejeżdżały obojętnie śpiesząc się do czekających klientów.
Ze świadomością braku większego sensu w swoim
działaniu postanowiła ponownie sprawdzić rozkład. Gdy w gablotce wzrokiem
szukała właściwego rzędu cyferek poczuła, jak torebka zsuwa się nieco nienaturalnie
szybko z ramienia. Obróciła się w prawo. Kątem okiem dostrzegła chłopaka, który
wprawiła ją w ruch. Pasek torebki zdążyła chwycić w ostatnim momencie, gdy
znajdował się już na wysokości dłoni. Rozpoczął się pojedynek. Każdy
nieustępliwie ciągnął swoją część torebki. Szast. Pram. Bum. Kasia upadła z
paskiem w ręku na zimny chodnik. Oszołomiona podniosła szybko się podniosła i
zaczęła bezradnie obserwować jak sylwetka złodzieja przemyka między samochodami
stojącymi na parkingu, a potem znika w rozpoczynającej się ulicy Zamoyskiego.
Spojrzała na pasek i pomyślała o zawartości torebki. Złotym trio. Telefonie,
dokumentach i kluczach do domu. Legitymacja studencka. W jej głowie pojawiła
się kwaśna mina pani Grażynki wywołana petenckim wtargnięciem do dziekanatu z
podaniem o wydanie duplikatu. Była to jej ostatnia wyraźna myśli. Później
wszystko zaczęło dziać się samoistnie, bez jej woli, jakby świadomość opuściła
ciało i kierowała nim jakaś zewnętrzna siła.
četrtek, 2. julij 2015
nedelja, 14. junij 2015
Gwiazda
Gwiazdy przynoszą Ci dziewczęta w dłoniach,
pachną ciepłym ciałem,
głaszczą Cię swoim spojrzeniem.
Świecą coraz mocniej.
I nagle przestajesz już być sobą
stajesz się blaskiem.
pachną ciepłym ciałem,
głaszczą Cię swoim spojrzeniem.
Świecą coraz mocniej.
I nagle przestajesz już być sobą
stajesz się blaskiem.
sreda, 13. maj 2015
torek, 31. marec 2015
Lew
Zaległ w cieniu,
przerzucił ogonem
zblazowanie udaje, że nie dostrzega
podziwiajających spojrzeń.
Trochę zgłodniał,
ale poczeka,
aż obiad
pojawi się za
którymś spojrzeniem.
przerzucił ogonem
zblazowanie udaje, że nie dostrzega
podziwiajających spojrzeń.
Trochę zgłodniał,
ale poczeka,
aż obiad
pojawi się za
którymś spojrzeniem.
Małpa
Małpa
Z małpą się świetnie spędza czas
wspinając po drzewach
czy jedząc banany na czas
a potem rzucając skórki
czym dalej za siebie
ale jak się ktoś przewróci
małpa znika szybciej niż wiatr
Z małpą się świetnie spędza czas
wspinając po drzewach
czy jedząc banany na czas
a potem rzucając skórki
czym dalej za siebie
ale jak się ktoś przewróci
małpa znika szybciej niż wiatr
ponedeljek, 23. februar 2015
Teczka
Teczka
Ania szła wolnym,
powłóczystym krokiem Chmielną. Zamyślona nie zwracała najmniejszej uwagi na
ferwor barw przechodniów, którzy w ten pierwszy ciepły
dzień wieszczący nadejście wiosny, odwiesili do szaf ciężkie ponure nakrycia i oblekli lekkie kurtki oraz płaszcze. Jej myśli zaprzątywała praca. Już od
jakiegoś czasu zastanawiała się czy odejść z firmy. Przestała czuć, że się
rozwija. Brak możliwości awansu. Pensja średnia. Dostała dwie propozycje i
zaproszenie na rozmowę, ale to jeszcze nic pewnego.
- Anka! Cześć!Dziewczyna nie usłyszała dopiero ręka Krzysia położona na jej barku wyrwała ją z rozmyślań ku rzeczywistości.
- Cześć Anka – ponowił Krzyś – Świetnie wyglądasz. Dokąd idziesz?
- Krzyś. Super Cię widzieć. A muszę kupić teczkę.
- Teczkę powiadasz... Tutaj za rokiem jest taki fajny sklep z gadżetami. Na pewno dostaniesz tam teczką.
- Świetnie, no to chodźmy.
- A co tam u Ciebie?
- A w porządeczku. Zostałem project menagerem.
- O no proszę, a gdzie?
- A w takiej jednej firmie. Apki robią, takie rzeczy...
Weszli do dizajnerskiego sklepu z dizajnerskimi gadżetami. Armia małych chińskich kotków już machała do nich na przywitanie swymi hipnotyzującymi łapkami.
- Wiesz co Anka, ja chyba jednak zostanę artystą.
- O, znów zaczynasz grać?
- A to też, jakiś w sumie koncert można ogarnąć. Ale, ja nie o tym. Chodzę ostatnio po tych wernisażach i innych wystawach i tak doszedłem do wniosku, że prawdziwego malarza nie tworzy talent. Tacy zdolni to niestety ślad po nich ginie w ich domach. Tu liczy się osobowość i z kim chodzisz na wódkę, a ja chodzę na wódkę od czasu do czasu, o tu, niedaleko – wskazał ręką na bar znajdujący się po drugiej stronie Nowego Świata – z paroma krytykami sztuki. O, mają tu farby, akryle. Myślisz, że dobra cena?
- Myślę Krzysiu, że tak.
- Dobra biorę i jeszcze płótna do tego. Przecież trzeba na czymś malować. O przepraszam najmocniej – powiedział po przypadkowym trąceniu kobiety w średnim wieku oglądającej solniczkę w kształcie świnki.
- Nic się nie stało.
- Wow, patrz mają tu miecze świetle. Może wezmę jeden, ale po co mi jeden? Jeszcze drugi do pojedynkowania się - w koszyku Krzysia obok farb akrylowych, zestawu pędzli i blejtramu znalazły się dwa zabawkowe miecze świetle - A co ty chciałaś kupić?
- Wiesz chyba będę składać w najbliższych dniach wymówienie. Przydałaby mi się teczka na rezygnację, już żadnej nie mam w domu.
- Teczki, o tam są!
Przeszli do stoiska z artykułami piśmienniczymi i papeterią.
- O ta jest całkiem fajna – powiedział Krzyś podnosząc fluorescencyjną teczkę 3D. Przy zmianie kąta patrzenie morskie fale zmieniały kolor z cyjanu na ciemno-szary.
- No nie wiem – wzrok Anki utknął na czarnej i szarej teczce – chyba jednak wezmę jedną z tych.
- A dlaczego rezygnujesz?
- Tak do końca jeszcze nie podjęłam decyzji. Czas iść dalej, ale nie mam jeszcze innej pracy, więc zaczekam do końca tygodnia z podjęciem decyzji
- Podoba Ci się ten notesik? - zapytał Krzyś Anki.
- Jest całkiem ładny.
- Ładny, czyli kobiecy.
- Nie, nie powiedziałabym. Taki ładny unisex.
- To dobrze muszę sobie kupić jakiś notes na zakupy. Karteluszki mi się gubią, a mam strasznie kiepską pamięć do tych wszystkich warzyw i produktów żywnościowych.
Do sprawónków w koszyku dołączyła szara teczeka i mały notesik w sztywnej oprawie w kropki.
- Krzyś fajne rzeczy tu mają, ale ja muszę iść na pociąg. Odjeżdzą za dwanaście minut. Idziemy do kasy?
- No dobrze – odpowiedział trochę niezadowolony Krzyś- jestem umówiony na pifko z Michałem, chciałem cię zaprosić.
- Inny razem, dzisiaj muszę niestety lecieć.
Zaczęli się przedzierać w kierunku kas. Ani udało się zdążyć na pociąg, a Krzyś wraz z Michałem tego wieczoru mieli odkryć, że miecze świetlne kupione przez Krzysia nie tylko świecą, ale można z nich również puszczać bańki mydlane.
- Inny razem, dzisiaj muszę niestety lecieć.
Zaczęli się przedzierać w kierunku kas. Ani udało się zdążyć na pociąg, a Krzyś wraz z Michałem tego wieczoru mieli odkryć, że miecze świetlne kupione przez Krzysia nie tylko świecą, ale można z nich również puszczać bańki mydlane.
sobota, 14. februar 2015
Imago
Imago
Na lipcowej łące umierały
dziesiątki ludzi zmordowanych po wczorajszych koncertach, alkoholach i
grzybkach. Światło słoneczne powoli pojawiało się na ich twarz odsłaniając
wysuszoną skórę i gdzieniegdzie popękane usta domagające się wody. Zosia
obudziła się najwcześniej ze swojej grupy. Poleżała jeszcze chwilę z
zamkniętymi oczami chwilę wsłuchując się w chrapanie Tomka, który musiał zalec
gdzieś blisko. Tomek chrapał potężnie. Nici z dalszej drzemki. Z bólem
zdecydowała się, więc podnieść w poszukiwaniu jedzenia i czegoś do picia.
Wstała bez specjalnej gracji, nałożyła na siebie bluzę i ruszyła w stronę
namiotu, gdzie w przedsionku miała znajdować się torba z jedzeniem.
Rzeczywiście leżała na swoim miejscu, jedzenia natomiast już w niej nie było.
To odkrycie ją zasmuciło. Wzięła ostatniego łyka z butelki leżącej koło torby.
Nie była to jednak, jak się spodziewała, woda, więc mimowolny grymas
zaskoczenia pojawił się na jej twarzy. Los o dziwo okazał się być nieco łaskawy
zsyłając pięciozłotówkę do prawej kieszeni bluzy, a do lewej dwa złote i pół
paczki papierosów. W zaistniałej sytuacji obrała kierunek baru. Podobno w
czasie festiwalu jest otwarty całą dobę. Ruszyła w stronę lasu mijając grupki
śpiących ludzi. Na rozwidleniu dróg zdecydowała się wybrać dróżkę na lewo, choć
nie była pewna swej decyzji. W nocy przemieszczanie między scenami wydawało się
proste i oczywiste. Za dnia las był bardziej poplątany i mniej jednoznaczny,
zabrakło pierwiastku ludzkiego – tłumów wskazujących drogę. Po paru, albo
parunastu minutach zobaczyła strzałkę narysowaną fluorescencyjnym flamastrem,
to chyba tam się skręcało na elektro. Niedaleko elektro było jedzenie.
Skręciła. Nie ten skręt, nie to
miejsce. Ścieżka skończyła się na krzakach, zza których przebijał się dzień.
Zosia zdecydowała przedrzeć przez gęstwinę na światło słoneczne. Znalazła się
na dość rozległej leśnej polance, ze wszystkich stron otoczonej lasem. Niebo
błękitne nad nią, pod nią zaś zielona łąka, na niej pasły się owce, ogromne
stado. Nie dostrzegła żadnego człowieka, który by pilnował zwierząt. Po chwili
z bieli wyłonił się brunatny pies pasterski. Piękny kundel. W jego istnienie
bez wątpienia zamieszany był jakiś bernardyn. Położyła się na boku, aby z
wygodniejszej pozycji obserwować zwierzęta. Trawa była lekko wilgotna od
porannej rosy. Ile tych owiec może być? Jedna, dwie, trzy, cztery, mała
owieczka pięć, sześć…
Zasnęła. Kiedy się obudziła nie
pamiętała żadnych snów. Popatrzyła na łąkę. Owiec już nie było. Wyjęła paczkę
fajek. Mimo poczucia suchości odpaliła jednego. Dym z zadowoleniem wciągnęła do
płuc. Wydmuchując spróbowała zrobić kółeczka. Wyszły jej cztery. Gdy nikt nie
patrzył zawsze wychodziły. Wstała i ruszyła z powrotem. Przy fluorescencyjnym
znaku spotkała parę osób.
– Cześć, pamiętacie,
jak trafić do baru?
– Aaa, to musisz się w tamtą stronę. Przy wyjściu z lasu
skręć w lewo, potem prosto, skręć za takim znakiem jak tu!
– Dzięki!
Wróciła się, więc do znajomego
rozstaju, gdzie skręciła na lewo, potem parę minut szła prosto. Dostrzegła
znak, choć świeciły się na nim marne resztki fioletu. Skręciła w prawo. Po
chwili trafiła pod scenę. Ekipa festiwalowa jeszcze nie zdążyła posprzątać, tak
więc przestrzeń taneczną zajmował las rozdeptanych, plastykowych butelek i
kubków. Bar mieścił się w starej, zdezelowanej przyczepie kempingowej. W latach
90’ pewnie stanowił dumę jakieś niemieckiej rodzin przemierzającej w nim tunele
zachodniej Europy nucąc przeboje skompilowane na składankach reklamowanych na
EuroSporcie.
– Dzień dobry – Zośka po krótkim oczekiwaniu
zdecydowała się zawołać. – Jest tu ktoś?
Po chwili zza przyczepy wyłonił się facet,
wyglądał odrobinę wczorajszo.
– No panic, tu jestem…
– Nie no, do paniki jeszcze mi
daleko, ale zjadłabym coś… O widzę, że w menu, że są hamburgery.
– A muszę to zmazać, nie mamy
już. Została grochówka, gulasz i kiełbasa.
– Dobra, w takim razie wezmę kiełbasę i wodę.
– 7,50.
– O rany mam tylko siódemkę.
– Ok. Możesz usiąść, przyniosę ci.
– Dzięki Dziewczyna usiadła po
turecku na ławie przy najczystszym stole. Wyjęła z kieszeni paczkę, a z niej
jednego papierosa. Podpaliła go z namaszczeniem, paczkę rzuciła zaś na ławę.
Kac dla Zośki jest podniosłym stanem egzystencjalnym,
męczącym, ale mający jakiś urok, jakąś taką szlachetność. Człowiek na nim
czuje, że żyje. Zośka odróżnia jego różne modele. Tego dnia czuła, że
cząsteczki jej ciała łuskane delikatnym wietrzykiem mieszają się z powietrzem,
a następnie łączą się z przyrodą i całym kosmosem…
Jedzenie pojawiło się przed nią. Plastykowy talerz zawierał
ogromny kawał grillowanej kiełbachy, dwie kromki chleba, hojnie polano również
ketchup i musztardę. Chwyciła plastykowe sztućce i zajęła się pałaszowaniem.
Jadła łapczywie. Nagle poczuła, że ktoś ją obserwuje rozejrzała się wokół.
Barman znowu gdzieś zniknął. Spojrzała w dół przez ramię. Koło niej siedział
pies pasterski. Patrzył się na nią proszący wzrokiem.
– No way. To moja kiełbasa.
Pies zrobił jeszcze większe oczy i zaczął merdać swoim
włochatym ogonem.
– Nie, spadaj. Jestem strasznie głodna. Pies podał łapę. Zośka spojrzała na
niego i uśmiechnęła się.
– No dobra… – powiedziała patrząc w te wielkie nieco
podkrążone ślipia i odkroiła dwa spore kawałki kiełbasy. Jeden wzięła do ręki i
powolnym, lecz miarowym tempem zaczęła go przesuwać przed jego oczami.
Spojrzenie zwierzęcia podążało za jej dłonią. Z lewa do prawa, z prawa do lewa,
z lewa do prawa…
– Jesteś głodny,
bardzo głodny, za chwilę zjesz. Po zjedzeniu kiełbachy, będzie ci się wydawało,
że zjadłeś pięć podwójnych cheeseburgerów – gdy skończyła mówić otworzyła dłoń
i pozwoliła psu zabrać kiełbasę. Połknął ją w oka mgnieniu, po czym spojrzał na
nią i szczeknął.
– Wiesz, że teraz się
go już nie pozbędziesz, dopóki nie zje ci całej kiełbasy – rzucił od niechcenia
barman, który zmaterializował się za ladą.
– Eee mam silną wolę
– powiedziała nie spuszczając oczu z psa. Miał piękną brunatną sierść. Jedno z
uszu uroczo oklapnięte. Z talerza wzięła drugi odkrojony kawałeczek i ponownie
zaczęła hipnotyzować psa.
– Jesteś lekki… stajesz się coraz lżejszy. Kiedy powiew
słowo „fortepian” przemienisz się w motyla.
– Ha, dobre!
– Jasne, że dobre –
odpowiedziała Zośka i rzuciła psu mięso. Złapał je w locie.
– Dobrze, a teraz ja skończę moją porcję.
Pies obserwował dziewczynę, jak pochłaniała jedzenie. Kiedy
skończyła przetarła usta papierową chusteczką, którą rzuciła na pusty zabrudzony śladami musztardy i ketchupu talerz.
– No i co teraz? Nic już nie ma. Ale pamiętaj, ty i tak
zjadłeś bardzo dużo hamburgerów. Fortepian.
Pies zerwał się z miejsca i
zaczął biec w kierunku sceny. Tuż przed nią skoczył. W locie jego potężne łapy
zaczęło się kurczyć, a futro zmieniać barwę na niebiesko-czarną. Łep też się
zmniejszył. Uszy wyprostowały, zmieniając się w małe czułki. Paź królowej
wylądował na wzmacniaczu znajdującym się na scenie, po czym zatrzepotał skrzydełkami i
odleciał. Zośka rozejrzała się szukając wzrokiem barmana. Nie było go nigdzie.
Oczywiście, jak zwykle nikt tego oprócz niej nie widział.
četrtek, 12. februar 2015
Henio
Jutro mijają dwa lata od śmierci dziadka, dobra data aby ochronić wspomnienia od zapomnienia lub zagubienia z ntym pendrivem.
HENIO
Za oknem obserwuję ptaki z gracją przelatujące
między gałęziami malwy. Nie są to pospolite gołębie, czy wróble domowe, które
opatrzyły się na chodnikach. Parka jest widowiskowo opierzona, chyba pierwszy
raz zagościła w tych stronach. Samiec ma jaskrawo żółte piórka jak słońce
świecące na dziecięcych malunkach. Końce skrzydełek pokrywa krucza czerń.
Dzióbek wąski, troszeczkę podłużny. Jego barwy nie mogę ustalić, stanowczo jest
za szybki dla moich oczu, a światło, zmieniające kolor listowia, zbyt dla nich
przebiegłe. Samiczka zdaje się być bardziej stonowana i powściągliwa, choć też
wyróżnia się na tle tutejszych. Delikatnie żółty, kanarkowy odcień przy łepku
zsuwając się wpada stopniowo w szarość. Wilgi pojawiły się tak szybko, jak
zniknęły. Zostawiając drzewo opustoszałe, jednak nie na długo. Wkrótce
przyleciały na posiłek masywne grzywacze
mieniące się ciepłą szarością wpadającą w róż. Grzywacze przed paroma laty upodobały sobie lipcowe owoce malwy.
Obserwowaliśmy je wspólnie z dziadkiem, gdy tylko wpadały do nas na coś
przekąsić. Nie wiedzieliśmy, któż za zacz. Doszliśmy jedynie do wniosku, że z
pewnością są skoligacone z gołębiami. Teraz już wiem, grzywacz, po łacinie columba palumbus. Dźwięczna łacińska nazwa o
wiele bardziej mi się podoba, kojarzy mi się z chmurami. Nie wiem, kto im nadał
polską. Piórka bowiem mają nienagannie zaczesane, szyje smukłe a łepek
malutkie, ani krzty szaleństwa w uczesaniu.
Kiedyś dosyć często jeździłam na Podlasie, skąd
pochodził dziadek. Dziadek wyrósł z tamtej ziemi, na chlebie z utraconych pól.
Ta ziemia w niego wrosła, przez całe życie przepływała przez żyły i
tętnice. Mimo wczesnej przeprowadzki do
Radzynia, a potem Warszawy, mimo pracy w handlu zagranicznym i spędzeniu wielu
lat na placówkach, pozostał wierny jej wartością i ludziom tam mieszkających.
Pod nieobecność babci spędzał długie godziny wisząc na telefonu, obdzwaniając
krewnych w Radzyniu i Płudach, z pytaniami o zdrowie, o pracę i jak się sprawy
mają tak ogólnie. Często zdarzały się potem kłótnie o rachunki.
Wiele wakacji spałam na Podlasiu, dokąd
dojeżdżaliśmy po dziurawych drogach
najpierw zielonym, a następnie wiśniowym czikłeczento. Wspomnienia łąk,
krów i pól powoli zanikają. Skakanie po stogach sianach na otwartej przestrzeni
i stodołach. Wspinanie się po drzewach w
sadach. Świnie w chlewie i magazyn z niebezpiecznym sprzętem rolniczym, do
którego nie wolno nam było z kuzynami wchodzić. Nie tyle odstraszał nas zakaz
co chroniący wejścia nieprzejednany burek z przyklapniętym uchem. Cerber ujadał,
gdy tylko ktoś się próbował zbliżyć. Kiełbasa na nic się zdawała. Nie było
innych możliwości zakraść się do środka, aby przyjrzeć się z bliska ostrym jak
bagnety ostrzom kosiarek. W Płudach zresztą zdobyłam na własnej skórze
dowiedziałam się, jakie są skutki nie słuchania się starszych. Przy
sprowadzaniu krów z pastwiska do obory wujek zabronił zbliżania się do
zwierząt. Następne dwa tygodnie spędziłam z Babcią u cioci Alinki w Radzyniu.
Róg krowy rozciął mi kawałek policzka. Na szczęście po incydencie rana zagoiła
się szybko i nie został po niej nawet ślad.
Dom rodzinny dziadka stoi po dziś dzień. Nie duża
jedno piętrowa chałupa z zewnątrz podbielana. Do środka wchodzi się przez
wiatrołap, od dekad jednego z ulubionych miejsc bezimiennych dachowców myszołapy,
do zawsze chłodnej sieni. Na jej środku leży dywan przykrywający właz do
piwnico-spichlerza, wypełnionego kulinarnymi skarbami i kolorowymi nalewkami.
Na dywanie niegdyś przeplatały się różnokolorowe paseczki, tworzą piękną rustykalną całość. Dzisiaj dywan zmienił barwę na brzoskwiniowy. Przybyły też
geometryczne wzory głównie romby i trójkąty. Izbę z lewej strony zajmowała
Babcia Staruszka. Macocha dziadka. Odkąd tam przyjeżdżałam Babcia Staruszka
nigdy nie opuszczała tego pokoju pachnącego specyficzną wonią kurzu, lata i
starości. Podczas każdego przyjazdu do Płudów wraz z bratem ciotecznym zawsze
składaliśmy jej wizyty. Rytualnie przeglądaliśmy obrazki ze starych elementarzy
i książeczki dla dzieci, z czasem czytaliśmy, aby w końcu recytować ukradkiem
podgryzając herbatę granulowaną, która poza tym domem miała zupełnie inny smak.
Przy wyjściu z pokoju krzyż, nad łóżkiem Matka Boska Zielna. Pierwszy raz
widziałam Babcię Staruszkę poza swoją izbą w dniu jej pogrzebu. Leżało na
materacu w izbie obok. W trzech rogach materaca ustawione były wysokie gromnice
palące się przez cały weekend, oświetlające nocą twarze czuwających
odmawiających zdrowaśki i różaniec nad zmarłą. W czasie mszy żałobnej
odprawianej w izbie, płaczki odśpiewywały dawne pieśni, o czarnych
przyjaciołach, które pochłoną ją do ziemi. Babcia leżała w bezruchu, zdawała
się być całkowicie pogodzona, z tym co się stanie. Z ziemią i robalami. Po
domowym nabożeństwie pożegnalnym żałobnicy ruszyli autami do Radzynia, gdzie
odbył się pogrzeb i pochowano Babcię Staruszkę. Nie było konduktu prowadzącego
pieszo przez wieś, jak przed trzydziestu laty, gdy grzebano pradziadka
Aleksandra.
Dziadek szanował Babcię Staruszkę. Wydaję mi się,
że to ona wpoiła w niego szacunek do kobiet. Był prawdziwym dżentelmenem i choć
nie można było go nazwać pantoflarzem, to w większości decyzji zdawał się na
babcię, która jak przystało na damę dyplomatycznie nigdy nie przyznała tego
otwarcie.
Matka dziadka zmarła przy połogu, kiedy miał parę
lat. Dziecka nie dało się uratować. Pradziadka nie pamiętam, nie znam go też
dobrze z rodzinnych opowieści. Wujek trochę opowiadał mi o przyjeżdżał do
Płudów jako dzieciak i pradziadek Aleksander gospodarzył w Płudach. Do wsi
dopiero zaczynał się przybliżać pomysł elektryfikacji, nikt nawet nie śmiał
myśleć o kablach telefonicznych. Leszek opowiadał o zamachu nafty mieszających
się z wonią płonących ciem zwabionych
światłem. W oborze oprócz krów znalazło się trochę miejsca dla gniadego konia.
Niewiele zostało z tamtej wsi. Podbielana chałupa
- skansen, a przed nią w przydomowym ogródku
niezmiennie królują gryki, słoneczniki i malwy górujące nad ogórkami,
pomidorami oraz dyniami. To Mieszkańcy przenieśli się do trzypiętrowej
willi. Pole zostało częściowo zalesione, częściowo obsiane trawą. Ze zwierząt
ostały się jedynie kury. Przybył piesek biały terrierek.
Dziadek zmarł ponad rok temu. Po trzech, a może i
więcej ciężkich latach umierania. W lutym. Dzień przed walentynkami. Dobrze
pamiętam, bo na środę 14 kupiłam bilet lotniczy. Miałyśmy lecieć z Agą, moją
przyszłą współlokatorką do Brukseli, a stamtąd na Erasmusa do Lublany. Dziadek
dostał wylewu w nocy z czwartku na piątek. Został cały sparaliżowany. Po
porannym egzaminie ruszyłam do szpitala, gdzie czuwała już cała rodzina. Nie
mogłam długo wytrzymać na sali, choć ostatnie trzy lata, długie szpitalne
korytarze i kolejki stopniowo nas przygotowywały do tego momentu. . Dziadek
umarł we wtorek. Lekarze powiedzieli, że nie było w nim żadnej zdrowej
cząsteczki.
Dziadkowie ustalili pragmatycznie, że chcą leżeć w
jednym grobie obok brata babci i jego kolegi, którzy zginęli w czasie wojny
bawiąc się w lesie w podwarszawskiej Starej Miłośnie od wybuchu niewypału. Choć
jestem ateistką, to i tak wydaje mi się, że jego duch krąży gdzieś po
złocistych podlaskich usianych polach, których już nie ma. Towarzyszy mu wiatr,
popędzający chmury w intensywnym kolorze granatu na burzowym niebie.
Wilk
Wygłodniały wilk
wgryzł mi się w szyję
było nawet miło,
ale jedynie przez chwilę
a potem w bladym świetle miejskiej latarni
pojawiły się zarysy wszystkich sprzeciwów
wgryzł mi się w szyję
było nawet miło,
ale jedynie przez chwilę
a potem w bladym świetle miejskiej latarni
pojawiły się zarysy wszystkich sprzeciwów
ponedeljek, 5. januar 2015
Ponad słowami
Jak się Pan miewa?
Zadaje pytanie.
Na pewno wspaniale.
To wspaniale.
Dziękuję,
że Pan nie pyta
co u mnie słychać.
Zadaje pytanie.
Na pewno wspaniale.
To wspaniale.
Dziękuję,
że Pan nie pyta
co u mnie słychać.
četrtek, 1. januar 2015
ponedeljek, 22. september 2014
torek, 16. september 2014
Kocur
do domu wrócił znowu rankiem
zapach świeżo zaparzonej kawy
wije się między nozdrzami
ojciec zza gazety nie pyta gdzie był
matka zaś pyta czy czegoś nie zje
po chwili ślad szminki
zakrywa marmolada
Naročite se na:
Objave (Atom)