Jak ćma kręcę się natrętnie
w pobliżu od miesięcy już.
Skrzydełka obolałe ustają,
blask trawi nadpaloną dumę.
W żyłach czuję jak burzy się krew,
próbuję przemienić ją w wodę,
niezdarnie,
sztuka nie udaję się.
Zostaje czekanie na cud.
Przysiadłam w próżni,
I powłóczyście obserwuję.
Oj, litości mniej!
w pobliżu od miesięcy już.
Skrzydełka obolałe ustają,
blask trawi nadpaloną dumę.
W żyłach czuję jak burzy się krew,
próbuję przemienić ją w wodę,
niezdarnie,
sztuka nie udaję się.
Zostaje czekanie na cud.
Przysiadłam w próżni,
I powłóczyście obserwuję.
Oj, litości mniej!