sobota, 20. avgust 2016

Ćma

Jak ćma kręcę się natrętnie
w pobliżu od miesięcy już.
Skrzydełka obolałe ustają,
blask trawi nadpaloną dumę.

W żyłach czuję jak burzy się krew,
próbuję przemienić ją w wodę,
niezdarnie,
sztuka nie udaję się.
Zostaje czekanie na cud.

Przysiadłam w próżni,
I powłóczyście obserwuję.
Oj, litości mniej!

nedelja, 24. april 2016

***

Złe myśli krążą mi dzisiaj po głowie,
chcę je z siebie wyrzucić,
jednak sorry nie mogę.
Język grzęźnie i błądzi
zupełnie bez celu.
Słowa potykają się w końcu
wywracając się
w próżni o uszy
na nie głuchego.
Większość uszu nie słyszy,
czego nie chce zobaczyć.
Co w cale mnie nie dziwi,
a już chyba nie smuci.