sobota, 20. avgust 2016

Ćma

Jak ćma kręcę się natrętnie
w pobliżu od miesięcy już.
Skrzydełka obolałe ustają,
blask trawi nadpaloną dumę.

W żyłach czuję jak burzy się krew,
próbuję przemienić ją w wodę,
niezdarnie,
sztuka nie udaję się.
Zostaje czekanie na cud.

Przysiadłam w próżni,
I powłóczyście obserwuję.
Oj, litości mniej!

Ni komentarjev:

Objavite komentar