sobota, 14. februar 2015

Imago

Imago

Na lipcowej łące umierały dziesiątki ludzi zmordowanych po wczorajszych koncertach, alkoholach i grzybkach. Światło słoneczne powoli pojawiało się na ich twarz odsłaniając wysuszoną skórę i gdzieniegdzie popękane usta domagające się wody. Zosia obudziła się najwcześniej ze swojej grupy. Poleżała jeszcze chwilę z zamkniętymi oczami chwilę wsłuchując się w chrapanie Tomka, który musiał zalec gdzieś blisko. Tomek chrapał potężnie. Nici z dalszej drzemki. Z bólem zdecydowała się, więc podnieść w poszukiwaniu jedzenia i czegoś do picia. Wstała bez specjalnej gracji, nałożyła na siebie bluzę i ruszyła w stronę namiotu, gdzie w przedsionku miała znajdować się torba z jedzeniem. Rzeczywiście leżała na swoim miejscu, jedzenia natomiast już w niej nie było. To odkrycie ją zasmuciło. Wzięła ostatniego łyka z butelki leżącej koło torby. Nie była to jednak, jak się spodziewała, woda, więc mimowolny grymas zaskoczenia pojawił się na jej twarzy. Los o dziwo okazał się być nieco łaskawy zsyłając pięciozłotówkę do prawej kieszeni bluzy, a do lewej dwa złote i pół paczki papierosów. W zaistniałej sytuacji obrała kierunek baru. Podobno w czasie festiwalu jest otwarty całą dobę. Ruszyła w stronę lasu mijając grupki śpiących ludzi. Na rozwidleniu dróg zdecydowała się wybrać dróżkę na lewo, choć nie była pewna swej decyzji. W nocy przemieszczanie między scenami wydawało się proste i oczywiste. Za dnia las był bardziej poplątany i mniej jednoznaczny, zabrakło pierwiastku ludzkiego – tłumów wskazujących drogę. Po paru, albo parunastu minutach zobaczyła strzałkę narysowaną fluorescencyjnym flamastrem, to chyba tam się skręcało na elektro. Niedaleko elektro było jedzenie.
Skręciła. Nie ten skręt, nie to miejsce. Ścieżka skończyła się na krzakach, zza których przebijał się dzień. Zosia zdecydowała przedrzeć przez gęstwinę na światło słoneczne. Znalazła się na dość rozległej leśnej polance, ze wszystkich stron otoczonej lasem. Niebo błękitne nad nią, pod nią zaś zielona łąka, na niej pasły się owce, ogromne stado. Nie dostrzegła żadnego człowieka, który by pilnował zwierząt. Po chwili z bieli wyłonił się brunatny pies pasterski. Piękny kundel. W jego istnienie bez wątpienia zamieszany był jakiś bernardyn. Położyła się na boku, aby z wygodniejszej pozycji obserwować zwierzęta. Trawa była lekko wilgotna od porannej rosy. Ile tych owiec może być? Jedna, dwie, trzy, cztery, mała owieczka pięć, sześć…
Zasnęła. Kiedy się obudziła nie pamiętała żadnych snów. Popatrzyła na łąkę. Owiec już nie było. Wyjęła paczkę fajek. Mimo poczucia suchości odpaliła jednego. Dym z zadowoleniem wciągnęła do płuc. Wydmuchując spróbowała zrobić kółeczka. Wyszły jej cztery. Gdy nikt nie patrzył zawsze wychodziły. Wstała i ruszyła z powrotem. Przy fluorescencyjnym znaku spotkała parę osób.
 – Cześć, pamiętacie, jak trafić do baru?
– Aaa, to musisz się w tamtą stronę. Przy wyjściu z lasu skręć w lewo, potem prosto, skręć za takim znakiem jak tu!
 – Dzięki!
Wróciła się, więc do znajomego rozstaju, gdzie skręciła na lewo, potem parę minut szła prosto. Dostrzegła znak, choć świeciły się na nim marne resztki fioletu. Skręciła w prawo. Po chwili trafiła pod scenę. Ekipa festiwalowa jeszcze nie zdążyła posprzątać, tak więc przestrzeń taneczną zajmował las rozdeptanych, plastykowych butelek i kubków. Bar mieścił się w starej, zdezelowanej przyczepie kempingowej. W latach 90’ pewnie stanowił dumę jakieś niemieckiej rodzin przemierzającej w nim tunele zachodniej Europy nucąc przeboje skompilowane na składankach reklamowanych na EuroSporcie.

 – Dzień dobry – Zośka po krótkim oczekiwaniu zdecydowała się zawołać. – Jest tu ktoś?
 Po chwili zza przyczepy wyłonił się facet, wyglądał odrobinę wczorajszo.
– No panic, tu jestem…
– Nie no, do paniki jeszcze mi daleko, ale zjadłabym coś… O widzę, że w menu, że są hamburgery.
– A muszę to zmazać, nie mamy już. Została grochówka, gulasz i kiełbasa.
 – Dobra, w takim razie wezmę kiełbasę i wodę.
– 7,50.
– O rany mam tylko siódemkę.
 – Ok. Możesz usiąść, przyniosę ci.
– Dzięki Dziewczyna usiadła po turecku na ławie przy najczystszym stole. Wyjęła z kieszeni paczkę, a z niej jednego papierosa. Podpaliła go z namaszczeniem, paczkę rzuciła zaś na ławę.

Kac dla Zośki jest podniosłym stanem egzystencjalnym, męczącym, ale mający jakiś urok, jakąś taką szlachetność. Człowiek na nim czuje, że żyje. Zośka odróżnia jego różne modele. Tego dnia czuła, że cząsteczki jej ciała łuskane delikatnym wietrzykiem mieszają się z powietrzem, a następnie łączą się z przyrodą i całym kosmosem…

Jedzenie pojawiło się przed nią. Plastykowy talerz zawierał ogromny kawał grillowanej kiełbachy, dwie kromki chleba, hojnie polano również ketchup i musztardę. Chwyciła plastykowe sztućce i zajęła się pałaszowaniem. Jadła łapczywie. Nagle poczuła, że ktoś ją obserwuje rozejrzała się wokół. Barman znowu gdzieś zniknął. Spojrzała w dół przez ramię. Koło niej siedział pies pasterski. Patrzył się na nią proszący wzrokiem.
– No way. To moja kiełbasa.
Pies zrobił jeszcze większe oczy i zaczął merdać swoim włochatym ogonem.
 – Nie, spadaj. Jestem strasznie głodna. Pies podał łapę. Zośka spojrzała na niego i uśmiechnęła się.
– No dobra… – powiedziała patrząc w te wielkie nieco podkrążone ślipia i odkroiła dwa spore kawałki kiełbasy. Jeden wzięła do ręki i powolnym, lecz miarowym tempem zaczęła go przesuwać przed jego oczami. Spojrzenie zwierzęcia podążało za jej dłonią. Z lewa do prawa, z prawa do lewa, z lewa do prawa…
 – Jesteś głodny, bardzo głodny, za chwilę zjesz. Po zjedzeniu kiełbachy, będzie ci się wydawało, że zjadłeś pięć podwójnych cheeseburgerów – gdy skończyła mówić otworzyła dłoń i pozwoliła psu zabrać kiełbasę. Połknął ją w oka mgnieniu, po czym spojrzał na nią i szczeknął.
 – Wiesz, że teraz się go już nie pozbędziesz, dopóki nie zje ci całej kiełbasy – rzucił od niechcenia barman, który zmaterializował się za ladą.
 – Eee mam silną wolę – powiedziała nie spuszczając oczu z psa. Miał piękną brunatną sierść. Jedno z uszu uroczo oklapnięte. Z talerza wzięła drugi odkrojony kawałeczek i ponownie zaczęła hipnotyzować psa.
– Jesteś lekki… stajesz się coraz lżejszy. Kiedy powiew słowo „fortepian” przemienisz się w motyla.
– Ha, dobre!
 – Jasne, że dobre – odpowiedziała Zośka i rzuciła psu mięso. Złapał je w locie.
– Dobrze, a teraz ja skończę moją porcję.
Pies obserwował dziewczynę, jak pochłaniała jedzenie. Kiedy skończyła przetarła usta papierową chusteczką, którą rzuciła na pusty zabrudzony śladami musztardy i ketchupu talerz.
– No i co teraz? Nic już nie ma. Ale pamiętaj, ty i tak zjadłeś bardzo dużo hamburgerów. Fortepian.
Pies zerwał się z miejsca i zaczął biec w kierunku sceny. Tuż przed nią skoczył. W locie jego potężne łapy zaczęło się kurczyć, a futro zmieniać barwę na niebiesko-czarną. Łep też się zmniejszył. Uszy wyprostowały, zmieniając się w małe czułki. Paź królowej wylądował na wzmacniaczu znajdującym się na scenie, po czym zatrzepotał skrzydełkami i odleciał. Zośka rozejrzała się szukając wzrokiem barmana. Nie było go nigdzie. Oczywiście, jak zwykle nikt tego oprócz niej nie widział.

Ni komentarjev:

Objavite komentar